Tekst novinara SRNE Milorada Gutalja – Zašto Nermin i Elmedin prijete Srbima ,,novim sukobima i krvoprolićem“

 

Narod, kome stranci obećavaju kolače, u želji da upravljaju njihovom zemljom, najčešće ostane i bez hljeba

Piše: Milorad GUTALJ

Premijer Federacije BiH Nermin Nikšić je izjavom o ,,novom sukobu i krvoproliću“ izašao iz svog dvorišta i ,,nagazio“ prag Republike Srpske.

 Što se Srpske tiče, Nikšić sutra može da proglasi nezavisnost Federacije BiH sa svom svojom imovinom.

Zašto je političkim predstavnicima bošnjačkog naroda lakše prijetiti Republici Srpskoj i srpskom narodu ,,novim sukobima i krvoprolićem“ nego da u miru sa predstavnicima Srpske razgovaraju i dogovaraju o mirnoj BiH, vraćajući Dejton na ,,fabričko podešavanje“.

Komentarišući izjavu predsjednika Republike Srpske Milorada Dodika da će Srpska proglasiti nezavisnost ukoliko njemački državljanin Kristijan Šmit nametne zakon o imovini, Nikšić je rekao da bi taj ,,čin imao pogubne posljedice i da bi takvi potezi izazvali nove sukobe i krvoproliće“. Nikšić smatra da bi ovim potezom bili napravljeni ,,problemi državi BiH i svim njenim građanima i narodima“.

Federalni premijer nema pravo da govori u ime ,,svih građana i naroda“ i o ,,problemima države BiH“ /prema Ustavu nije ni republika ni država/, jer je Nikšić i prema Ustavu i prema funkciju dužan da brine o stanovništvu Federacije BiH, a nikako o Republici Srpskoj i njenim građanima. Kako onda Nikšić prijeti cijelom srpskom narodu ,,sukobom i krvoprolićem“ samo zato što Srpska brani svoju imovinu, a Nikšićevu, svakako, niti hoće niti želi?

O Republici Srpskoj prema Ustavu brinu institucije Republike Srpske – predsjednik Republike, Vlada Republike, Narodna skupština Republike Srpske i drugi organi zaduženi za miran i bezbjedan život i vitalnost Republike Srpske.

Nermin ne bi bio Nikšić da nije ustvrdio da bi na ,,prvi praktični secesionistički korak“ bez ustezanja, između ostalih, reagovale ,,institucije države BiH, institucije Federacije BiH i međunarodni prijatelji BiH“, ali u tom osvajačkom zanosu zaboravlja da institucije BiH nisu političkog Sarajeva, nego zajedničke – znači i Srpske, a da federalni policijski organi nemaju pravo po Ustavu prelaziti u Republiku Srpsku.

Zašto Nermin priziva sukobe i krvoproliće? Zar mu nije dovoljna Federacija u kojoj ima isuviše problama, nego se bavi i Republikom Srpskom. Izgleda da mu iskustvo ,,prvog u muslimana“, koji je žrtvovao mir za rat, nije dovoljno da odustane od takve politike i da poštujući i Srbe i Republiku Srpsku, poštuje i svoj narod i Federaciju, naravno i zajedničke organe BiH.

Na istom Nikšićevom tonu je i ministar spoljnih poslova u Savjetu ministara Elmedin Konaković koji tvrdi da Dodikove ,,najave o secesiji, koje su glasnije nego ranije i djeluju ozbiljno, mogu dovesi u drugu krajnost, što će u istoriji ove zemlje ostati zapisano“. Konaković smatra da bi budućnost entiteta koji bi tražio nezavisnost bila potpuna izolacija.

Čemu lažna briga i prenemaganje Nikšića i Konakovića o Republici Srpskoj, kad u praksi koriste svaku priliku da joj nanesu štetu i da je po mogućnosti razvlaste, a prvi korak ka tome je oduzimanje imovine i podrška stranim sudijama i Šmitu, koga Republika Srpske ne priznaje, da im to omogući.

Nermin i Elemdin neskriveno žele da razvlašćivanjem Republike Srpske osvoje i upravljaju njenim prostorom, bez prava Srba da se pitaju za bilo što, što podsjeća na velikomuslimanski ili bošnjački ekspanzionizam da ovladaju prostorom koji im ni po čemu ne pripada.

Umjesto ,,prijetnji ratom i krvoprolićem“, i Nikšiću i Konakoviću, kao predstavnicima bošnjačkog naroda bilo bi daleko bolje da razgovaraju sa političkim predstavnicima Srba i Hrvata o usklađivanju političkog i stvarnog života sa postojećim Ustavom koji je na snazi.

Sva se politička mudrost sastoji u tome da se poštuje Ustav ove zemlje i da se dogovorom i odlukama u zajedničkim i organima Republike Srpske i Federacije BiH štiti ustavno uređenje BiH potvrđeno međunarodnim sporazumom u Dejtonu, a potom u Parizu.

Da je dejtonski Ustav realnost to bi trebalo da priznaju i Nikšić i Konaković, jer upravo oni obavljaju dejtonske funkcije.

Narušavanje Dejtonskog sporazuma sve češćim stranim intervencijama, prijetnjama i pritiscima u korist Nikšića i Konakovića, njima se dopalo, pa su u nezaježljivom traženju pohrlili i na imovinu Republike Srpske.

 Narod, kome stranci obećavaju kolače, u želji da upravljaju njihovom zemljom, najčešće ostane i bez hljeba. 

InfoBirač