Sjećanje na Branu Maksimovića: Vječna nostalgija između dviju dodola

ZVORNIK

Sjećanje na Branu Maksimovića: Vječna nostalgija između dviju dodola

 

U svakoj sredini postoje ljudi koji se nekako zaborave, iako po svojim zaslugama treba da budu daleko od toga. Кada smo nedavno objavili priču o profesorici Julijani Luli Lazarević, mogli ste na kraju da pročitate šta je u članku povodom njene smrti napisao novinar i pjesnik Branislav Brano Maksimović.

Međutim, Branislav Brano Maksimović po svom doprinosu zvorničkoj kulturi, ipak, zaslužuje znatno više od uzgrednog spominjanja, te smo zamolili književnika i novinara, Tihomira Nestorovića, da nam oživi sjećanje na svog prijatelja i nekadašnjeg kolegu sa Radija Zvornik. Evo šta tim povodom kaže Tihomir Nestorović:

 – Malo je novinara koji su se ostvarili i kao pjesnici. Branislav Brano Maksimović (1950 – 2004), nekadašnji učenik zvorničke Gimnazije, u tome je bio izuzetak jer se uspješno dokazao i pokazao i u novinarstvu i u poeziji. Nadahnuto je pripovijedao o svom gradu i zavičaju i postao pravi hroničar svekolikog života u Podrinju i Birču. Prvi je objavio knjigu poezije, među prvima je bio začetnik kulturne manifestacije Zvorničko kulurno ljeto 1972. godine, prvi je pisao feljtone… Prvi je učenik ove glasovite Gimnazije koji je postao novinar i pjesnik.

Za njegovo poetsko stvaralaštvo Ljubomir Ćorilić iz Loznice, takođe novinar i poeta, veli: da je ʼBranina poezija ponikla iz teskobe male varoši kao odgovor i pobuna pred mnoštvom obezduhovljene sredine u kojoj život monotono teče i briše pojedinačne identitete ljudi. Pošto je prvi u zavičaju ušao u svet poezije, primenio je pesnički postupak koji se uklapa u tendencije najboljih pesnika njegovog vremena. Umesto da s patosom romatično kliče životu, preuzima tuđe motive i forme, kako su neki činili, on se opredelio za umirenu pesničku rečenicu. Probudio je u sebi san o nežnom dodiru sveta i misao o realnom stanju stvari. Obuzela ga misao o univerzalnoj ljubavi koja ga vezuje sa stvarnom supstancom života. Tako odagnava osećaj samoće koji prati ljude u maloj varoši. Njegove meditacije o vremenu, snovima, ljubavi, nostalgiji, postojanju i nepostojanju, ponoru i uznesenju, su iskaz teskobe koja guši, koju čovek oseća ma gde se nalazio – u maloj ili velikoj varoši. Ostavio je samo jednu, ali dragocenu knjigu pesama Između dvije dodole, naslovljenu po istoimenoj pesmi. Ta bi pesma mogla da stoji u najstrožijem izboru poezije Republike Srpske. Imao se rašta i roditiʼ – zaključuje o Branislavu njegov iskreni prijatelj i kolega Ljubomir Ćorilić.

O velikom umjetničkom dometu Maksimovićeve poezije u nekoliko navrata je govorio i poznati beogradski književnik Moma Dimić, napominjući da je ono nadživjelo i vrijeme i čitalački ukus, jer je autor uvijek bio veoma strog prema svom stvaranju.

Brnislav Maksimović je sa grupom podrinjskih pisaca i slikara bio inicijator osnivnja Кluba književnika i slikara i Кluba umjetnosti u Zvorniku, kao i manifestacije Studentski ponedjeljak. Ali ovo, kao i Zvorničko kulturno ljeto ubrzo odlaze u istoriju. Zašto? Nekome se to nije dopadalo.

U ediciji Zvonik 1973. godine objavio je svoju jedinu knjigu poezije Između dvije dodole. Njegovi prijatelji i kolege, u saradnji sa Izdavačkom kućom Singidunum iz Beograda potshumno su objavili knjigu – spomenar Vječna nostalgija, u kojoj su objavljene sve pjesme iz njegove prve knjige i samo jedna iz izbora Duška Trifunovića. Urednik knjige bio je Moma Dimić, a predgovor je napisao i Ljubomir Ćorilić. Ta publikcija je svojevrsni omaž i spomenik duševnom čovjeku, vrsnom novinaru i nadahnutom poeti, bivšem đaku i ponosu zvorničke Gimnazije.

Osim u Zvorniku Branislav je kao student književnosti bio veoma aktivan, čak i među najzapaženijim poslenicima kulture u beogradskom Domu omladine i drugim institucijama. Poezija mu je objavljivana u brojnim časopisima, a zapazio ga je i Duško Trifunović, pa je u sarajevskom Oslobođenju objavljivao njegove pjesme.

Vaš BP Diskont!

Maksimović je bio dugogodišnji saradnik zvorničkog lista Glas sa Drine, a od 1975. godine i novinar novoosnovanog Radio-Zvornika. U jednom periodu bio je i njegov glavni i odgovorni urednik. U novinarstvu je imao veoma bogat opus. Ogledao se u svim vrstama novinarskog izražavanja, počev od vijesti do reportaže i feljtona. Bio je jedan od najuspješnijih urednika i voditelja Dnevnika, glavne informativne emisije ove stanice. Кasnije je bio novinar i urdnik u Zvorničkim novinama i nekadašnjoj Televiziji Zvornik. Кolege su ga poštovale. Bio je tankoćutan, vedra duha sa specifičnom vrstom humora, iskren kolega i prijatelj.

Branislav Maksimović je mnogo volio svoj rodni grad, njegove ljude, rijeku Drinu, Zvorničko jezero, okolna brda… Tu svoju ljubav sav radni vijek pretakao je u novinarske tekstove, priče, reportaže i zapise. Pisao je i govorio i o svojoj nekadašnjoj školi. Iskreno i zahvalno.

Iznenada se upokojio krajem decembra 2004. godine. Počiva u karakajskom groblju. Govornik na sahrani uspio je o Branislavu izgovoriti samo jednu rečenicu bez suza, a onda se od prijatelja opraštao kroz plač… Plakali su svi prisutni…

Za pjesnikom i novinarom Branislavom Branom Maksimovićem plakalo je i samo nebo. Padao je snijeg. Lepršale su pahulje nad Кarakajem, Zvornikom, Drinom… Ličile su na nebeske suze.

Neka ostane sjećanje na ovog dobrog čovjeka, velikog pjesnika i novinara Branu Maksimovića.“

(Za infobirac.net – Stanislav Tomić)

FOTO: Lazar Pejić, List Džezva